dot
dot
dot
bulletGallery ห้องภาพคนเดินทาง
bulletข่าวสาร เทศกาล ท่องเที่ยว
bulletใต้ฟลายชีท-ชวนกันเที่ยว
bulletมุมเพื่อน บทความ นัดพบ ฯลฯ
bulletห้วงสำนึกเดินทาง blog ,diary
bulletคลังข้อมูล เวบบอร์ดเก่าชมไทย
bulletท่องเที่ยว 76 จังหวัดทั่วไทย
bulletเรื่องเล่าริมทางเดิน
bulletบันทึกเดินทาง (คลังเก่า)
bulletแนะนำ หนังสือน่าอ่าน
ค่ายอาสา ไออุ่นจากพี่ให้น้อง
bulletเที่ยวเกาะช้าง


deuter kovea Eneloop ถุงนอน เป้ ตะเกียง เชือก เดินป่า มีด ไฟฉาย เปลมุ้ง รองเท้า

แบนเนอร์ชมไทย


เขาหลวง-ประจวบฯ article

ประจวบคีรีขันธ์ : เมืองทองเนื้อเก้า มะพร้าว สับปะรด สวยสด หาด เขา ถ้ำ งามล้ำน้ำใจ


 
เขาหลวง-ประจวบฯ เพิ่งเคยได้ยินชื่อ และคิดตามว่า ชื่อไม่ติดหูแสดงว่าค่อนข้างใหม่ ไม่งั้นก็ไปยาก และคิดต่อไปอีกว่าถ้างั้นคงยังไม่ช้ำ (ด้วยน้ำมือคน) แน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนี้ จึงตัดสินใจไปในทันทีที่รู้ข่าวเลยก็ว่าได้


ล้อหมุน 2 ทุ่มกว่าๆ วันดี 9 มิ.ย. 49 คนไทยทั่วทั้งประเทศต่างพากันสวมเสื้อเหลืองเพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อพ่อหลวงของปวงชนชาวไทย เป็นอีกหนึ่งความประทับใจที่จะตราตรึงไว้ในใจตลอดไป


            “ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน”
 
            เริ่มต้นการเดินทางหลังสายฝนโปรยปราย กับพระจันทร์ดวงโต พลุเจิดจรัส และอีกหลายๆ ความสวยงามที่เกิดขึ้นในวันนั้น ฉันคิดมุกเพื่อเขียนเรื่องเล่าครั้งนี้ของฉันในขณะที่ทุกคนบนรถเล่นซ่อนตาดำ รถวิ่งไปเรื่อยๆ มุกก็พรั่งพรูออกมาจากสมองเรื่อยๆ แต่น่าเสียดายด้วยความจำอันสั้นเท่าหางอึ่งเหยียดของฉัน เฮ้อ...แบบว่าลืมไปหมดแล้วว่าตอนนั้นคิดอะไรบ้าง สรุประหว่างทางก่อนถึง อช. น้ำตกห้วยยาง คงมีเรื่องเล่าเท่านี้แหละ แฮ่ะๆๆ เพราะจำไม่ได้จริงๆ

 


            พวกเรามาถึง อช.ห้วยยาง เวลาประมาณตีสองกว่าๆ จอดรถปุ๊บ ทุกคนต่างฉวยเปลคนละอัน ตรงรี่ไปหาต้นไม้เพื่อผูกนอนพักเอาแรงไว้ใช้เดินทางในวันรุ่งขึ้น ฉันขี้เกียจ เลยนอนมันบนรถนั่นแหละ เยี่ยมสุดแล้ว รถเคลื่อนตัวอีกรอบ เพื่อออกไปรับสหายใหม่ที่เดินทางมาสมทบ นึกในใจ เธอช่างมั่นฯ เหลือเกิน ดึกดื่นขนาดนี้ อุตส่าห์นั่งรถตามมาได้ แถมทางเข้าก็เปลี่ยว ทราบภายหลัง ตามคำบอกเล่าของเธอว่า ไม่ต้องห่วงเพราะเธอมีหน้าตาเป็นอาวุธ เหอะๆๆ ไม่รู้จริงมั้ยเพราะตอนนั้นมืดแล้ว อีกอย่างเมฆก็บังพระจันทร์พอดี ฉันเลยมองไม่เห็นว่าหน้าตาเป็นยังไง แต่แม่คูณเอ๊ย คุยเก่งชะมัด พูดน้ำไหลไฟดับ เหอะๆๆ ฉันนอนฟังเธอคุยจนหลับไปเลย เชื่อว่าหลับไปชั่วระยะแค่วูบเดียวเท่านั้นก็ต้องตื่นแล้วเพราะ เสียงคนที่หลับเต็มอิ่มเริ่มปลุกคนที่แม้อิ่มแล้วแต่ยังไม่ได้หลับเล้ย !!! ให้ตื่นขึ้นมาด้วย


            ตื่นมาพร้อมกับความสดชื่นของต้นไม้เขียวขจี และอาการเซอร์ไพรส์ของใครบางคนที่แอบตามมา นอนรอจ๊ะเอ๋ ตั้งแต่เมื่อคืน ทักทายกันเป็นที่เรียบร้อย...จัดการกับตัวเองเสร็จ พร้อมออกลุย ทุกครั้งที่เดินทางฉันมักจะมีเป้าหมายเสมอ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน เป้าหมายของฉันคือการได้ยลโฉมนกเงือก ตัวเป็นๆ ในป่าสักครั้ง ดังนั้นการเดินทางครั้งนี้ ฉันเลยได้ฉายาว่าเจ้าแม่อุปกรณ์ กล้องส่องทางไกลพร้อม หวังไว้ในใจ โผล่มาให้ส่องหน่อยนะนกเงือกจ๋า


            8.30 เวลาดีออกเดินทาง ระยะแรกต้องเดินเลียบน้ำตกห้วยยางขึ้นไป ทางชันพอดู แบบว่าฉันมีฉายาอีกอย่างที่สหายตั้งไว้ให้ คือแม่นางแพ้เนิน แพ้จริงๆ นะจะบอกให้ ทางราบ ทางลง เดินกี่ 10 กิโลฯ ฉันบ่ หยั้น แต่ทางขึ้นเนินนี้ เดิน 3-5 ก้าวหยุด เดี๋ยวขอหายใจแป๊บเพื่อนนะเอ๋ย ใครอยากแซง แซงเลย ข้าพเจ้าขอรั้งท้ายละกัน ดีที่สุด เขาหลวง-ประจวบฯ ธรรมชาติยังสมบูรณ์อยู่มากทีเดียว ป่าเขียว สีอ่อน สีเข้มสลับกันสวยดีจริงๆ เสียอย่างตรงที่ดอกไม้น้อยไปหน่อย ต้นไม้ก็ใหญ่ ขนาดผู้ชายโตเต็มวัยโอบราวๆ 4-5 คนถึงจะรอบนะเท่าที่เห็นน่ะ เดินขึ้นๆ อย่างเดียว จะมีลงก็ช่วงระยะไม่กี่เมตรเท่านั้น นอกนั้นก็ขึ้น ขึ้น และขึ้น เดินไปแหงนมองตามยอดไม้ไป ตาก็คอยสอดส่องเผื่อจะฟลุ้คเห็นนกเงือกบ้าง แต่ก็เอ่อ ถึงมีนกเงือกจริงก็คงจะบินหนีป่าราบไปแล้วเพราะเดินกันไปตะโกนกันไป สนุกสนานบันเทิงดีแท้ๆ นกที่ไหนจะอยู่รอให้เห็น

 


            เดินไปได้ซักพัก ระหว่างที่หยุดพักเนื่องจากเจอเนิน เนิน เนิน และเนิน ฉันได้ยินเสียงตะโกน “เอกกกก !” เร็วๆ..เงียบ...”เอกกกก !..น้องหัวแตก...เร็วๆ!” เท่านั้นแหละทุกฝีเท้าก้าวฉับๆๆ แกมวิ่งมุ่งตรงไปยังเสียงนั้นทันที พอไปถึงฉันผง่ะ โอ้ววว....เลือด !!...ฉันกระซิบบอก “พี่เอก รีบไปเลยแล้วบอก นุช นะว่า แผลนิดเดียว ไม่ต้องกลัว” แต่ช้าไปแล้วแหละ เสียงน้า คนที่ตะโกนเรียกนั่นแหละ “โอ๊ยยยยยย !! แผลลึกมากๆ ยังงี้ต้องเย็บนะ แถมเลือดออกยังกะโดนยิง..” ฉันนึกในใจนี่ถ้าฉันเป็นเจ้านุช คนที่กำลังเจ็บอยู่นะ ฉันหัวใจวายตายไปแล้ว คือน้าแกคงจริงใจมากไปน่ะ แต่ว่านับถือหัวใจหญิงเหล็กคนนี้จริงๆ นะ ขณะที่เลือดเธอทะลักออกมายังกะเขื่อนพัง เธอยังยิ้มได้อ่ะคิดดู เป็นฉันนะช็อค !! ตายไปแล้วล่ะ พวกเราช่วยกันปฐมพยาบาลกันจนเลือดเริ่มชะลอตัวลงบ้างแล้ว และให้เพื่อนที่เจ็บนั่งพักสักครู่ เธอก็บอกว่า ไป..ไปต่อ...โห...ฉันนึกในใจ เธอช่างแน่จริงๆ ไป ไป กัน..


            คนเจ็บเดินลิ่วๆๆ ฉันซะอีกที่สบายดี ยังคงรักษาคอนเซ็ปเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเดินไปหยุดไป เนื่องจากอาการแพ้เนินนั่นเอง ผ่านธารน้ำซับ ได้เย็นชุ่มฉ่ำกันสักพักแล้วก็เดินทางต่อ พวกเรามาพักเที่ยงกันตรงเลยครึ่งทางมาหน่อยนึง เกือบลืมบอก การเดินทางครั้งนี้ ระยะทางอยู่ที่ 7 กิโลเมตร ความสูงวัดจากระดับน้ำทะเลปานกลางที่ 1,200 กว่าเมตรเท่านั้นเอง เด็กๆ ใช่มั้ยล่ะ แต่สำหรับฉันเป็นเด็กที่ค่อนข้างจะแก่แดดเชียวแหละ เพราะทั้งหิน ทั้งโหด หอบแฮ่กๆ หัวใจแทบจะออกมาเต้นแรพอยู่นอกอกแน่ะ


            ช่วงพักกินข้าวเที่ยงมีเรื่องให้ตื่นเต้นอีกแล้ว เนื่องจากระหว่างทางที่เดินมานั้น แม้ลูกทากซักตัวก็ไม่โผล่มาให้เห็น แต่อยู่ดีๆ น้า คนเดิมนั่นแหละ อีกแล้วครับท่าน รู้สึกคันๆ เย็นๆ ที่เท้า เลยถอดถุงเท้าดู โอ้ว แม่ทากตัวยังเป้ง นอนขดอิ้มแปล้ อยู่ในถุงเท้า ฉันงี้สยองเชียว เนื่องจากไม่ค่อยสนิทกับทากพวกนี้มากนัก ทางที่ดีอย่าผ่านมาเจอกันเลยดีที่สุด จัดการกับชุดป้องกันทากเสร็จสับ พร้อมออกลุยต่อ ทีนี้แหละ เราจะเข้าสู่ดงทากอย่างเต็มรูปแบบ ฉันนึกในใจมีทางอื่นมั้ยที่จะทำให้ฉันกับเจ้าตัวเล็กนี่ คลาดแคล้วต่อกัน..เฮ้อ !! คงไม่มีแล้วแหละ จำใจเดินต่อไป ดงทากเป็นทางเดินขึ้นเนินที่เจ้าหน้าที่นำทางเรียกว่าเทิก ซึ่งแน่นอนว่าใช้สปีดความเร็วค่อนข้างยาก ครั้นจะเดินไปก่อนตามทฤษฎีว่าไว้ ว่าทากนั้นตรวจจับทิศทางความร้อน และการสั่นสะเทือนของพื้นดิน ใครเดินก่อนได้เปรียบ เพราะทากจะยังกระดึ๊บมาไม่ถึง คนเดินหลังซวยไป เกาะเอา เกาะเอา อึ๋ย สยอง ซึ่ง ฉันคงไม่ใช่คนแรกแน่ที่เดินไปและรอดพ้น ดังนั้นการระวังภัยจึงต้องมีสูงเป็นพิเศษ ดงทากตรงนี้แหละเล่นฉันซะสติแตกไปเลย กว่าจะผ่านพ้นไปได้ หัวใจจะวายอยู่หลายครั้งเหมือนกัน ดีที่น้า (คนเดิม) ท่าทางเลือดจะทั้งหวาน ทั้งอุ่น นู๋ทากเลยชอบเป็นพิเศษ โดนไปหลายดอกอยู่เหมือนกัน กว่าจะพ้นดงนั้น ฉันเลยรอดตัวไป... มาสะดุ้งโหยงอีกที ก่อนถึงจุดชมวิว เกาะอยู่ตรงมือนี่ ทำไงดีล่ะทีนี้ ใครก็ได้เอามันออกไปที ฉันคิดนะว่าถ้าตอนนั้นถือมีดมีหวังฟันมือตัวเองขาดไปแล้วแน่ๆ เลย อยู่ดีๆ มาเกาะกันได้ สลัดออกปุ๊บ วิ่งหางจุกตูดปั๊บ..เฮ้อ.เหนื่อย...


            ถึงแล้วจุดชมวิว...สวยมาก เห็นวิวอ่าวไทยด้วยนะ อากาศดีมากๆ เลย พักชมวิวกันแป๊บนึงต้องเดินต่อ ยังไม่หมดวิบากกรรมที่ทำมากับนู๋ทาก ทางเดินไปที่พักก็ยังต้องผ่านดงทากอีก แต่ก็น้อยหน่อย คนข้างหลังโดนเช่นเคย เพราะเดินไปตะคริวกินไป นู๋ทากเลยสบายไปเลย ไม่ต้องออกแรงกระดึ๊บ ให้เหนื่อย


            กว่าจะถึงจุดพักแรมก็เย็นแล้ว เจ้าหน้าที่ไม่อนุญาตให้ขึ้นไปบนยอดเขาเพราะบนนั้นยังมีกับระเบิดอยู่ ไม่ปลอดภัย ได้ยินอย่างนั้นฉันก็ไม่เสี่ยงหรอก อยู่แค่นี้ก็ได้ วิวสวยเหมือนกัน แต่ลมแรงหน้าดู เจ้าหน้าที่บอกว่าเดือนนี้ลมแรง ชาวบ้านเรียกว่า “ลมเซ่ง” ระหว่างทางที่เดินมาเห็นต้นไม้ใหญ่ล้ม เจ้าหน้าที่บอกว่านั่นแหละฝีมือลมเซ่ง ทุกคนจัดการกับที่พัก และเพื่อนที่ทำอาหารเป็นก็จัดการกับเสบียงมื้อเย็น ส่วนฉันผูกเปลเสร็จ นอกนั้นก็ทำอะไรไม่เป็นเลยจึงรอกินอย่างเดียว รอไป หามุมถ่ายรูปไป สนุกไปเลย วิวข้างบนสวยดี ฉันพยายามใช้กล้องส่องทางไกลเผื่อว่าโชคจะดีเจอนกเลือกซักตัว 2 ตัวเกาะอยู่ตามยอดไม้บ้าง แต่ก็แห้ว เพราะไม่เห็นแม้แต่ขน พวกเราคงเสียงดังเกินไปทำให้นกเงือกบินหนีไปหมด พอตะวันคล้อยต่ำ อากาศก็เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ทีนี้เป็นปัญหาล่ะสิ เพราะกระเพาะปัสสาวะเริ่มบีบรัด เอาไงดีน๊า อือม์...กลัวทากก็กลัว...อยู่บนนั้น ทรมานจริงๆ เวลาปวดห้องน้ำแต่ละครั้งเนี่ย ...อิอิ..แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี อุบส์ !!...ไม่บอกหรอกว่าทำยังไง...


            ตกเย็นหลังจากจัดการอาหารมื้อค่ำเป็นที่เรียบร้อย ไม่มีอะไรจะเล่าให้ฟัง เพราะฉันกับเพื่อนคู่ซี้อีกคนหย่อนร่างลงเปล พร้อมเล่นซ่อนตาดำกันจนเช้า.....รู้สึกตัวอีกทีได้ยินเสียงพี่เอกตะโกนว่าเช้าแล้ววว ตื่นไปดูทะเลหมอกกับพระอาทิตย์ขึ้นกัน..ฉันนึกในใจเอ้า..ตื่น ก็ ตื่น...แต่ยังง่วงอยู่เลยขอต่อซักหน่อยนะ...

            พอตื่นขึ้นมา ตะวันก็ดวงเบ้อเริ้มแล้ว ส่วนหมอก..อือม์..ก็ถูกลมพัดจนฟุ้ง กระจายไปทั่ว แต่ก็สวยไปอีกแบบ หามุมถ่ายภาพจนหนำใจจึงกลับเข้ามากินข้าวเช้ากัน แล้วเก็บสัมภาระเพื่อลงจากเขา ตอนลงนี้ค่อยบันเทิงหน่อย เพราะฉันแพ้เนิน แต่ไม่แพ้ทางลง และทางราบนะจะบอกให้ ดังนั้นขาลงจึงพริ้ว ต่อให้ทากมี 10 นิ้วก็กระดึ๊บตามฉันไม่ทันแน่ อิอิ..^_^.. สนุกล่ะขาลง ฉันทำเวลาได้ดีทีเดียว นี่ถ้าไม่แวะเล่นน้ำตกกันซะก่อนนะมีหวังถึงข้างล่างก่อนเที่ยงแน่รับรอง เจ้าหน้าที่บอกว่าลงเร็วมาก ลงมาเจอผู้คนมาเล่นน้ำตกทั้งที่น้ำตอนนี้แห้งถึงขึ้นวิกฤตเลยก็ว่าได้ วินาทีที่เห็นคนเยอะๆ ฉันอยากจะวิ่งกลับขึ้นไปบนเขาอย่างเดิมจัง มันเงียบสงบดี ฉันชอบ แต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะความจริงคือ สิ่งที่เราทุกคนต้องเผชิญอยู่แล้ว


            พวกเราไปต่อกันที่ อช. หาดวนกร เลยจาก อช. น้ำตกห้วยยางไปนิดเดียวเอง เป็นหาดที่เงียบสงบมากๆ ฉันตั้งใจไว้ว่าคราวหน้าฉันจะนั่งรถไฟมากางเต็นท์นอนที่นี่สักคืน เพราะครั้งนี้พลาดโอกาสมาแค่ได้เหยียบแล้วก็กลับไม่ได้ค้าง จึงคิดค้างกันอยู่ ยังไม่ถือว่าสมบูรณ์กับการเยือนที่ อช. แห่งนี้...


            เสร็จสิ้นแล้ว เขาหลวง-ประจวบฯ ตอนแรกคิดว่าตัวเองจะไม่ไหวซะอีก แต่สุดท้ายก็ผ่านมาจนได้ ดังนั้นคำที่ว่า ไม่มีอะไรยากเกินความพยายามก็ยังคงใช้ได้อยู่เสมอ จริงมั้ย ประสบการณ์รายทางมีค่าอีกแล้ว
พบกันทริปหน้านะ


            ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่ทุกคนจ้า

 


                                                           


 
                                                          

  .........................................palmy616

 

รวมภาพจากการเดินทางครั้งนี้

อีกหนึ่งมุมมอง เขาหลวง-ประจวบฯ - palmy :

 เขาหลวงประจวบฯ.........ไม่ธรรมดานะเนี่ย - Poo :

 สู่การสำรวจ "เขาหลวง" ภาคประจวบฯ - nuchic :

 เขาหลวง ประจวบฯ หลากมุมมองแห่งภาพถ่าย  - ake no.1

เขาหลวง ประจวบฯ วิถีแห่งการเดินทาง และการพักแรม  - ake no.1 

โครงการสำรวจธรรมชาติ 3 เขาหลวง คลิก

 ติดต่อสอบถาม แสดงทัศนะ ถึง-ผู้เขียน



*ชื่อ-อีเมลล์:
*ข้อความ:


ตามรอยตะวัน

แก่งหินเพลง เรื่องบังเอิญ คุณบังอร
ออกนอกกะลา ไปบาหลี ตอนที่ 2 (จบ)
ออกนอกกะลา ไปบาหลี ตอนที่ 1
ลุงชู ที่เขื่อนเขาแหลม
น้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งเต็มคลอง ที่สองพี่น้อง สุพรรณบุรี
หนาวนี้ อีกสักที ที่ สวนผึ้ง ราชบุรี
พักกาย..หย่อนใจ..ที่บ้านไร่ตับเต่า
เรื่องเล่า..อโยธารา...
กว่าจะถึง “ภูกระดึง” article
หมู่เกาะตะรุเตา
ความรู้สึกจางๆ กับไออุ่น 4
โกรกอีดก
แบกเป้ มุ่งหน้าสู่ แก่งกระจาน-พะเนินทุ่ง
ร้อน ฝน หนาว ที่ อช.หมู่เกาะชุมพร
ความทรงจำที่เกาะกุฎี article
เรื่องเล่า.............จากเขาหลวง (สุโขทัย) article
ฝ่าสายฝนจากเชียงของ สู่เพลินวาน
bicycleworld lightblue : เดินทางโดยจักรยานรอบโลก article
เที่ยวอยุธยา เมื่อหน้าน้ำ
โฮมพุเตย...ฝันที่ฉันอยากไป article
เขาใหญ่ อช. แรกของไทย article
“เกาะหมาก-เกาะขาม”...สวรรค์ของคนรักสงบ article
ตะลุยเดี่ยวเที่ยว 3 เกาะอ่าวไทย article
เปิดประตูสู่....เขายายเที่ยง
บนทางแสนไกล...ตาดหินยาว
โลกหมุนช้าลง..ที่..เชียงคาน
เมื่อใบไม้เปลี่ยนสี...ที่ขุนแม่ยะ article
เขาโล้นที่เขาแหลม article
บันทึก จากครูดอย (รร.บ้านห้วยโค้ง อมก๋อย) article
เขาหลวง นครศรีธรรมราช article
เรื่องเล่า เชียงคาน
ภูสอยดาว article
ปากน้ำปราณบุรี เขากะโหลก ง่ายๆ สบายๆ ใกล้ๆ กรุง article
เที่ยวเมืองภูเก็ตยังไงให้คุ้มค่าที่สุด article
แอ่วเจียงใหม่ article
น้ำตกป่าละอู ….เราจะกลับมา article
โรงเรียนของหนู (โครงการไออุ่นจากพี่ให้น้องครั้งที่ 1) article
ภูกระดึง........ในวันที่เงียบเหงา article
ภูสอยดาว บันเทิงโบก (...ลองหยุดวิ่งตามดูสักครั้ง) article
ตามหัวใจ..ไปเสม็ด article
สะบายดี..วังเวียง article
ปาย "Pai" article
แบกเป้ลุยเดี่ยว เที่ยว อช.เขาแหลม article
ทริป ”พักใจ ..ไปโกรกอีดก” article
ภาพถ่าย...ลำนำ..และบทเพลง article
เขาสามร้อยยอด article
เวียดนาม (Vietnam) article
จุดเริ่มต้นในการท่องเที่ยว article
อยากอยู่ป่า... article
สู่ยอด...ดอย article
ฝน...ทั้งดีและชั่วอยู่ด้วยกัน article
บทเพลงแห่งธรรมชาติ article
ข้าสองเจ้าบ่าวสองนาย article
บุหรี่ มัจจุราชตัวน้อย article
ป่าขี สายลมและสายน้ำ article
บ้านชมทุ่ง article
เกาะกุฏี ในสำนึก article
เปิดบันทึกการเดินทาง ... โก๋ ก้อนดิน article
เดินป่า เมื่อยามฤดูฝน "ตาดหินยาว" article
ภูสอยดาว article
บันทึกจากห้องเช่าเมื่อยามความเหงามาเยือน article
ผจญภัยที่เกาะช้าง...... article
ชะอำ...ช้ำใจ article
หัวใจเดินทาง..อีกครั้ง!! (Samed Episode II) article
" 7 Days In Tibet " ดินแดนขอบฟ้าหลังคาโลก article
ตำนานคน ตำนานป่า ตำนานการเดินทาง article
เดินป่าขึ้นเขาสน ณ เขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าเขาสน-เขาสนามเพรียง 12 - 13 -14 - ส.ค. 48 article
พุเตย…พิสูจน์ใจไล่ความกลัว article
บันทึกนี้ที่เชียงใหม่ article
"ลัดเลาะสองฝั่งแม่กลอง แอบมองหิ่งห้อย ร้อยพัน" article
รสชาติใหม่ของการเดินทาง (Suan Soan Pradipat) article
จาก ขญ.11 สู่ ขญ. 10 (Bike Camp) article
เปิดบันทึกเล่มใหม่ กับการผจญภัยที่ “ตาดหินยาว” article
ความสุขไม่ได้รออยู่ที่ปลายทาง article
ห้างเก่า article
แสงประหลาด article
บ้านแม่แสะ article
มืดแปดด้าน article
มะพร้าวตก article
บ้านแพซุง article
บ้านขุนแปะ article
ทุ่งกระทิง article
ด่วนเจ้าพระยา article
ควบจิ้งเหลนดงมุ่งตรง บึงฉวาก article
คลื่นยักษ์ที่โถมซัดไม่อาจทัดทานคลื่นน้ำใจ article
ความเจริญไม่มีที่สิ้นสุด article
ช่างซอตาบอด article
“สู่...ยอดเขาโล้น” article
ดินแดนแห่งอารยธรรม article
“ภูชี้ฟ้า” ภูนี้ไม่เคยว้าเหว่ article
ยอดลมพัด ไม่ได้มีแค่ในตำนาน.. article
เมืองเล็กๆ ที่ชื่อ “ปาย” article
สวัสดี เกาะ 1,000,000 article
ค่ำไหนนอนนั่น article
"กระทิง สิ่งอันเป็นที่รักของฉัน" article
เกาะสีชัง จำลอง...Believe It or Not ! article
" เขาลมพัด " รวมพลคนหน้าตาดี article
จากกรุงเก่าสู่บางปะอิน article
ดอกไม้เบ่งบานกับวัฒนธรรมไร้พรมแดน article
ยี่เป็ง...ประทับใจ
ปาย ฝนต้นหนาว
โชงโดง กับคำถามที่ว่า “เราขึ้นมาทำไม?”
ความเปลี่ยนแปลงใน สังขละบุรี
ตามรอย รัก-ยม ชมไทยไป ขุนแม่ยะ
บันทึกไออุ่น...จากพี่ให้น้อง ครั้งที่2
เสียดาย โดดเดี่ยวใน...ภูเก็ต
สรุปการเดินทาง 3 เดือนแรก
มนต์เสน่ห์ เชียงคาน บันทึกที่ริมสายน้ำโขง
ซ้ำรอยเดิมที่...ตาดหินยาว
ครบรอบ 1 ปี แห่งความรัก หนุ่มตัน กับสาวปลา
ในสายหมอกที่ “ภูสอยดาว”
อุทัยธานี...มีอะไร?
ได้โปรดเถอะ !!!! นำพาเขามาสู่ฉัน
Home Stay แบบชิวๆ ที่ เขายายเที่ยง



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2003 Chomthai team 089-7801770

ตารางออกอากาศรายการชมไทยแลนด์ ช่อง ของดีประเทศไทย   (จานเหลือง DTV และจานเคเบิ้ลท้องถิ่นที่รับได้ทั่วไป)

วันเสาร์ 18:30-19:00 รีรัน อังคาร 22:30-23:00  พฤ. 14:00-14.30  ศุกร์  9:30-10:00 / 16:30-17:00

  Nextstep ชมย้อนหลังรายการชมไทยแลนด์ รายการชมไทยสัญจร ที่ช่อง Real Metro     หนังสือของชมไทย วางแผงกันแล้ว   

 

ติดต่อ : ชมไทย chomthailand.com  14/2  ม.3  คลองถนน  สายไหม  ก.ท.ม.  10220   โทร 089-7801770    e-mail : webmaster@chomthailand.com

Free Page Rank Tool