dot
dot
dot
bulletGallery ห้องภาพคนเดินทาง
bulletข่าวสาร เทศกาล ท่องเที่ยว
bulletใต้ฟลายชีท-ชวนกันเที่ยว
bulletมุมเพื่อน บทความ นัดพบ ฯลฯ
bulletห้วงสำนึกเดินทาง blog ,diary
bulletคลังข้อมูล เวบบอร์ดเก่าชมไทย
bulletท่องเที่ยว 76 จังหวัดทั่วไทย
bulletเรื่องเล่าริมทางเดิน
bulletบันทึกเดินทาง (คลังเก่า)
bulletแนะนำ หนังสือน่าอ่าน
ค่ายอาสา ไออุ่นจากพี่ให้น้อง
bulletเที่ยวเกาะช้าง


deuter kovea Eneloop ถุงนอน เป้ ตะเกียง เชือก เดินป่า มีด ไฟฉาย เปลมุ้ง รองเท้า

แบนเนอร์ชมไทย


ข้าสองเจ้าบ่าวสองนาย article

ก้อนดิน

                คำพูดประโยคนี้  มีความเกี่ยวข้องกับคน  ในการทำงานและย่อมจะมีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ

                ในการทำงาน  เราย่อมมีเจ้านายโดยเราเป็นขี้ข้าเขา และต้องมีบุคคลที่เราต้องติดต่อด้วยอาจจะเป็นโดยตรง หรือโดยทางอ้อมก็แล้วแต่  เราจะพูดถึงทางตรงเพียงอย่างเดียว  คือ เราทำงานให้กับเจ้านายอีกคน  แต่กลับติดต่อกับอีกคนอยู่ลับ ๆ โดยมี อามิสสินจ้าง  เพื่อแลกกับข้อมูลอะไรบางอย่าง  เพียงแค่นี้ก็สามารถทำให้คนเรา  มีเจ้านายได้ทีละหลาย ๆ คน และผลประโยชน์ก็จะมารวมกันอยู่ที่ขี้ข้าเพียงคนเดียว

                วันนี้เราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น  ทำไมเราถึงอยากจะเขียนบันทึกมากนัก  ทั้ง ๆ ที่เกิดมา  เราไม่เคยเขียนเลย  แต่ก็เคยมีความคิดอยู่บ้างเป็นบางครั้ง

                ตอนเช้าตื่นขึ้นมาก็ไม่มีอะไรพิเศษ  นอกจากซักผ้า , ล้างรถ , ฟังเพลง  , อาบน้ำและขับรถมาทำงาน  พอมาถึงที่ทำงานก็นั่งเล่นเกมส์  จะเป็นแบบนี้ประจำทุกวัน  ยังไม่มีอะไรพิเศษขึ้นเลยทุกวันนี้เราซื้อของมากินที่ทำงานบ่อย  เพราะเราต้องผ่านร้านขายทุกวัน  และเราก็อยากกินและจะได้เผื่อแผ่แก่เพื่อน ๆ กินด้วย  แต่กลับมีคนคิดว่าเราซื้อมาฝากใครคนหนึ่งซึ่งเขามีครอบครัว (ผัว)แล้ว  เราไม่เข้าใจเลยว่า  ทำไมเขาถึงคิดกันไปแบบนั้น  แต่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีใครที่จะรู้ดีไปกว่าตัวเราเอง  เราเป็นคนที่รู้จักตัวเองอยู่เสมอ  เราทำอะไรคิดอะไรอยู่ทำไมเราจะไม่รู้  แล้วคนอื่นจะมารู้ดีกว่าตัวเองได้ยังไว  เราไม่เข้าใจจริง ๆ  ถ้าบอกว่าแซวเล่น ๆ  ก็คงจะไม่เป็นอะไร แต่ก็ไม่น่า  เพราะมันทำให้คนอื่นเสียหาย และอาจจะเกิดปัญหาตามมาก็ได้

                ตอนนี้รู้สึกว่าเราใช้เงินเปลืองมากเลยนะ  ซื้อทุกอย่างที่ขวางหน้า  ไม่รู้จักห้ามใจตัวเองเลยถ้าขืนเป็นแบบนี้ทุกวันเราคงจะไม่เหลืออะไรแน่ ๆ เลย

                เราเป็นคนความรู้น้อย  อะไร ๆ ก็เลยด้อยกว่าคนอื่น และเราพยายามที่จะหาโอกาสเรียนกลับต้องมีอุปสรรคอีก  ต้องย้ายกลับกรุงเทพฯ  เลยไม่มีโอกาสที่จะเรียนต่อสักที  ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความเลวของเราเอง  ที่ไม่ยอมเรียนให้จบตั้งแต่ตอนแรก ทั้ง ๆ ที่เรามีโอกาสเรียนฟรีด้วยซ้ำไป  แต่มันก็เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว  ควรจะคิดหาทางเริ่มต้นใหม่ให้ได้จะดีกว่า  เพื่ออนาคตของตัวเราเอง  เพราะไม่มีใครที่จะมาช่วยเราได้ในปั้นปลายชีวิต

                ทุกวันนี้ความคิดของเราจะสวนทางกับคนอื่นตลอดทุกเรื่อง  ถ้าไม่จำเป็นเราจะไม่ยอมคิดตรงกับคนอื่นเด็ดขาด  เราไม่ชอบเดินตามหลังคนอื่น  เพราะถ้าเราขี้หรือตด  เราก็จะเป็นคนที่เหม็นคนเดียวอย่างแน่นอน  เราจะต้องเป็นคนที่คิดนำเขาจะดีที่สุด

                ชีวิตจะต้องมีการพบและพลัดพรากจากกันเป็นธรรมดา  ขึ้นอยู่กับว่าจะจากกันชั่วคราวหรือว่าตลอดไป 

ในช่วงนี้ชีวิตเรามีแต่ความเรียบง่ายธรรมดา ไม่มีอะไรผิดปกติหรือพิเศษเลย  และที่เหมือนเดิมมากที่สุดก็คือต้องเดินทางตลอด  เงินขาดมือตลอด  แต่ก็แก้ไขปัญหาได้เป็นอย่างดีมันคงเป็นสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดของสัตว์โลก  ซึ่งเราก็เป็นหนึ่งในจำนวนนั้นที่ต้องดิ้นรนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่  เราถึงจะไม่ต้องดิ้นรนเสียที

                ร่างกายของเราดูจะไม่ค่อยแข็งแรงมากนัก  เพราะเราไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย  เลยมีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องเส้นประสาทต่าง ๆ ปวดเมื่อยอยู่ตลอดเวลา  แต่พยายามจะไปหาหมอมาหลายที่ก็ไม่หาย  ตอนนี้มีความคิดที่จะฝังเข็ม  แต่ก็ต้องเสียโอกาสไปเพราะตอนนี้เงินไม่ค่อยพอใช้และเรากำลังจะต้องย้ายลง กทม.อีก  ยิ่งหมดโอกาสใหญ่เลย  แล้วเมื่อไหร่เราจะได้มีสุขภาพที่แข็งแรง  บุคลิกดี ๆ  แบบคนอื่นเขาบ้าง (หนอเราเคยอ่านหนังสือของ ไพรจรินทร์  ขาวงาม  เรื่อง พมารรอนแรมจากลุ่มน้ำมูล  เขามีความคิดตรงกับเราหลายเรื่อง  และมีอยู่เรื่องหนึ่ง คือ เรื่องที่คนไทยบ้า  บ้าความเป็นที่ ในโลก  ชอบทำในสิ่งที่คนทั้งโลกเขาไม่ทำ  มีแต่บ้านของตัวเองที่มี จึงทำให้ไม่มีคู่แข่งนสิ่งที่ทำแล้วอย่างนี้  จะมีใครเขามาแข่งขันด้วย ที่เวลาที่คนทั้งโลกบอกว่า เมืองไทย  ติดอันดับโลกในเรื่อง ความสกปรก, รถติด และคดโกง  คนไทยกลับไม่พอใจ  ความคิดนี้ได้เกิดขึ้นมาในจิตใจของเรานานแล้ว  แต่บังเอิญที่มีคนคิดเหมือนเราและได้ระบายความในใจนั้นออกมา  ให้เพื่อนมนุษย์ได้รับรู้ถึงความคิดที่ดี ๆ นั้น  แต่ก็ยังมีคนอีกมากมายนะที่ไม่เห็นด้วย  กับความคิดนี้  อย่างน้อยก็ยังมีเราอยู่อีกคนที่ยืนอยู่ข้างเดียวกับความคิดนี้  ถึงแม้ว่าจะเป็นกลุ่มน้อยนิดก็ตามเราก็จะคิดแบบนี้ต่อไป และหวังว่าวันหนึ่ง  เราคงจะได้เผยความในใจออกไปให้ชาวโลกได้รับรู้กันบ้าง  มีหนังสืออีกหลายเล่มที่เราได้อ่านแล้วตรงกับความคิดเรา  นั่นก็แสดงว่า  บนโลกนี้ยังมีคนที่คิดเหมือนกันอีกมากมาย แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มีโอกาสได้ระบายความในใจให้คนอื่นได้รับรู้  และ

                    หนึ่งในจำนวนนั้นก็คือเรานี่เองที่มีแต่ความฝันแต่ไม่มีโอกาส  ไม่มีจุดเริ่มต้น  และจุดหมาย เลยทำให้กำหนดทางที่จะเดินต่อไปได้  แต่สักวันหนึ่งเราจะต้องทำได้ เพราะอนาคตคนตาบอดเขามองไม่เห็นทาง เขายังไปไหนมาไหนด้วยตัวเองได้แล้ว เราซึ่งเป็นคนที่มีทุกอย่างสมบูรณ์  ทำไมจะทำไม่ได้  ไม่จำเป็นต้องใช้พรสวรรค์  แต่พรสวรรค์ต่างหากที่จะนำพาเราไปสู่ความสำเร็จ ซึ่งรอเราอยู่ข้างหน้า  แต่อาจจะไกลหรือใกล้  และมีอุปสรรคมากน้อยแค่ไหน  อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับ ทางเดินของแต่ละคน  เพราะทุกคนไม่ได้เลือกเดินทางเดียวกันทั้งหมด  และความพร้อมของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน  เพราะฉะนั้นความสำเร็จของแต่ละคน จึงมากน้อยหรือช้า-เร็วไม่เท่ากันทุกคน  เรื่องความพยายามและความอดทนก็ไม่เท่ากันอีก  ทั้งหมดนี้จะเป็นข้อพิสูจน์ความสำเร็จของแต่ละคน  ไม่ควรคิดเป็นเรื่องการแข่งขันกัน และไม่ควรคิดว่าใครดีใครได้ มือใครยาวสาวได้สาวเอา  เราควรจะ มีน้ำใจให้กันมากกว่า เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน  เราจะได้มีความสำเร็จร่วมกันจะดีกว่า  นี่คือความคิดของเรา  แต่ความเป็นจริงแล้ว  ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเลย  มีแต่ตรงกันข้ามกับที่เราคิดทุกเรื่อง

                สิ่งที่เราต้องการและอยากทำมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ เราอยากเขียนบันทึกทุกวัน  ในตอนก่อนนอน แต่เรายังไม่ได้เขียนสักที  ทั้ง ๆ ที่เรามีเวลามากมาย  แต่ก็ยังไม่มีแรงบันดาลใจเลย  ยังไม่รู้จะดึงความคิด ความรู้สึกของตัวเองออกมาในรูปแบบไหน  บางครั้งขับรถอยู่  เรายังต้องจอดรถแล้วเอาสมุดบันทึกออกมาเขียนจนได้  แต่เวลาว่างเรากลับไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง  นี่คงจะเป็นเพราะว่าเราไม่มีความสามารถทางด้านนี้  แต่เราต้องศึกษาและค้นคว้ารวมทั้งต้องฝึกฝนให้มาก  เราก็คงจะประสบการณ์ความสำเร็จ  กับเขาขึ้นมาบ้างแต่ก็คงจะไม่เร็วเหมือนกัน  บางคนเขาหรอกนะที่เขาเกิดมาพร้อมกับสิ่งเหล่านี้อยู่แล้ว  เพียงแต่ถึงเอามันออกมาใช้ก็ประสบความสำเร็จมากมาย  แต่เราก็เห็นคนมากมาย  ที่ดูแล้วเราไม่น่าจะทำในสิ่งบางสิ่งได้  แต่เรากลับทำจนสำเร็จ  ทำให้ตัวเองและครอบครับสุขสบายขึ้นมาแล้ว  ทำไมเราจะทำไม่ได้  เพียงแต่ว่าเราจะทำอะไรและเริ่มตรงจุดไหนแค่นั้นเอง ประสบการณ์เราก็มีมากมายหลายด้าน  ทำไมเราไม่เอามันมาใช้ให้เกิดประโยชน์  เราจะมัวมาจมอยู่กับความซ้ำซาก จำเจ ที่หาความแน่นอนไม่ได้เลย  ทำไมกัน  หรือว่าเรากลัวอะไรหรือเปล่า  ทำไมเราไม่รู้ตัวเลยว่าเรากำลังกลัวอะไรอยู่ และมีอะไรที่น่ากลัวสำหรับเราอีก  เพราะสิ่งที่ทำให้คนกลัวและน่ากลัวหรือสถานที่ ที่น่ากลัวที่สุดเราก็เคยผ่านมันมาแล้ว  คงจะไม่มีอะไรที่น่ากลัวอีกแล้วสำหรับเรา  ความยากลำบาก  ความอดอยาก  ทุกสิ่งทุกอย่าง  เราก็เคยสัมผัสมันมาหมดแล้วชีวิตนี้เราไม่กลัวอะไรอีกแล้ว  หรืออาจจะเป็นความเกียจคร้าน  แต่เราก็เคยผ่าน  การเอาชนะ  ความเกียจคร้านมาแล้วตั้งมากมาย  หลายเรื่อง  ทำไมเราถึงไม่ยอมเอาชนะมัน ในเรื่องนี้ให้ได้ก็เพียงแต่เราแกล้ง  ขยันมันก็จะทำให้เรา โดยไม่ต้องบังคับมันในภายหลัง  แต่ทำไมเราไม่ทำมัน  เราไม่เข้าใจในตัวเองเลย  ว่าเป็นเพราะความกลัว, ความเกียจคร้าน, ความโง่เขลา, ความไม่พยายาม  หรือเกิดจากสาเหตุอื่น ๆ อีกที่เราคิดไม่ถึงกันแน่  เราเคยลองวาดรูปก็ไม่ได้เรื่อง  ลองแต่งเพลงก็ไม่ได้เรื่องฝึกเล่นดนตรีก็ไม่สำเร็จ  ทั้ง ๆ ที่เราชอบ  แต่ไม่มีฝีมือในเรื่องไหนเลย  แล้วนี่เราชอบมันจริง ๆ หรือเปล่า  หรือว่า ชอบตามคนอื่นเขา แต่ที่แน่ ๆ  เราดันชอบสิ่งเหล่านี้เท่านั้นเอง  ชอบแต่ทำไมเป็นและไม่จริงจังกับมันมากนักมากกว่า  เราอยากมีใครสักคนที่ให้คำปรึกษากับเราได้ในเรื่องต่าง ๆเหล่านี้  แต่ก็ไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร  แล้วสิ่งที่เราเขียนบันทึกไว้นี้ จะมีใครบ้างที่ได้อ่านมัน หรือจะเป็นแค่เราคนเดียวที่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของตัวเอง  แล้วเราก็จะตายไปกับมัน   คงจะไม่มีใครมาสนใจมันหรอกนะ ...

 

 

.....................................................................

 




ตามรอยตะวัน

แก่งหินเพลง เรื่องบังเอิญ คุณบังอร
ออกนอกกะลา ไปบาหลี ตอนที่ 2 (จบ)
ออกนอกกะลา ไปบาหลี ตอนที่ 1
ลุงชู ที่เขื่อนเขาแหลม
น้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งเต็มคลอง ที่สองพี่น้อง สุพรรณบุรี
หนาวนี้ อีกสักที ที่ สวนผึ้ง ราชบุรี
พักกาย..หย่อนใจ..ที่บ้านไร่ตับเต่า
เรื่องเล่า..อโยธารา...
กว่าจะถึง “ภูกระดึง” article
หมู่เกาะตะรุเตา
ความรู้สึกจางๆ กับไออุ่น 4
โกรกอีดก
แบกเป้ มุ่งหน้าสู่ แก่งกระจาน-พะเนินทุ่ง
ร้อน ฝน หนาว ที่ อช.หมู่เกาะชุมพร
ความทรงจำที่เกาะกุฎี article
เรื่องเล่า.............จากเขาหลวง (สุโขทัย) article
ฝ่าสายฝนจากเชียงของ สู่เพลินวาน
bicycleworld lightblue : เดินทางโดยจักรยานรอบโลก article
เที่ยวอยุธยา เมื่อหน้าน้ำ
โฮมพุเตย...ฝันที่ฉันอยากไป article
เขาใหญ่ อช. แรกของไทย article
เขาหลวง-ประจวบฯ article
“เกาะหมาก-เกาะขาม”...สวรรค์ของคนรักสงบ article
ตะลุยเดี่ยวเที่ยว 3 เกาะอ่าวไทย article
เปิดประตูสู่....เขายายเที่ยง
บนทางแสนไกล...ตาดหินยาว
โลกหมุนช้าลง..ที่..เชียงคาน
เมื่อใบไม้เปลี่ยนสี...ที่ขุนแม่ยะ article
เขาโล้นที่เขาแหลม article
บันทึก จากครูดอย (รร.บ้านห้วยโค้ง อมก๋อย) article
เขาหลวง นครศรีธรรมราช article
เรื่องเล่า เชียงคาน
ภูสอยดาว article
ปากน้ำปราณบุรี เขากะโหลก ง่ายๆ สบายๆ ใกล้ๆ กรุง article
เที่ยวเมืองภูเก็ตยังไงให้คุ้มค่าที่สุด article
แอ่วเจียงใหม่ article
น้ำตกป่าละอู ….เราจะกลับมา article
โรงเรียนของหนู (โครงการไออุ่นจากพี่ให้น้องครั้งที่ 1) article
ภูกระดึง........ในวันที่เงียบเหงา article
ภูสอยดาว บันเทิงโบก (...ลองหยุดวิ่งตามดูสักครั้ง) article
ตามหัวใจ..ไปเสม็ด article
สะบายดี..วังเวียง article
ปาย "Pai" article
แบกเป้ลุยเดี่ยว เที่ยว อช.เขาแหลม article
ทริป ”พักใจ ..ไปโกรกอีดก” article
ภาพถ่าย...ลำนำ..และบทเพลง article
เขาสามร้อยยอด article
เวียดนาม (Vietnam) article
จุดเริ่มต้นในการท่องเที่ยว article
อยากอยู่ป่า... article
สู่ยอด...ดอย article
ฝน...ทั้งดีและชั่วอยู่ด้วยกัน article
บทเพลงแห่งธรรมชาติ article
บุหรี่ มัจจุราชตัวน้อย article
ป่าขี สายลมและสายน้ำ article
บ้านชมทุ่ง article
เกาะกุฏี ในสำนึก article
เปิดบันทึกการเดินทาง ... โก๋ ก้อนดิน article
เดินป่า เมื่อยามฤดูฝน "ตาดหินยาว" article
ภูสอยดาว article
บันทึกจากห้องเช่าเมื่อยามความเหงามาเยือน article
ผจญภัยที่เกาะช้าง...... article
ชะอำ...ช้ำใจ article
หัวใจเดินทาง..อีกครั้ง!! (Samed Episode II) article
" 7 Days In Tibet " ดินแดนขอบฟ้าหลังคาโลก article
ตำนานคน ตำนานป่า ตำนานการเดินทาง article
เดินป่าขึ้นเขาสน ณ เขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าเขาสน-เขาสนามเพรียง 12 - 13 -14 - ส.ค. 48 article
พุเตย…พิสูจน์ใจไล่ความกลัว article
บันทึกนี้ที่เชียงใหม่ article
"ลัดเลาะสองฝั่งแม่กลอง แอบมองหิ่งห้อย ร้อยพัน" article
รสชาติใหม่ของการเดินทาง (Suan Soan Pradipat) article
จาก ขญ.11 สู่ ขญ. 10 (Bike Camp) article
เปิดบันทึกเล่มใหม่ กับการผจญภัยที่ “ตาดหินยาว” article
ความสุขไม่ได้รออยู่ที่ปลายทาง article
ห้างเก่า article
แสงประหลาด article
บ้านแม่แสะ article
มืดแปดด้าน article
มะพร้าวตก article
บ้านแพซุง article
บ้านขุนแปะ article
ทุ่งกระทิง article
ด่วนเจ้าพระยา article
ควบจิ้งเหลนดงมุ่งตรง บึงฉวาก article
คลื่นยักษ์ที่โถมซัดไม่อาจทัดทานคลื่นน้ำใจ article
ความเจริญไม่มีที่สิ้นสุด article
ช่างซอตาบอด article
“สู่...ยอดเขาโล้น” article
ดินแดนแห่งอารยธรรม article
“ภูชี้ฟ้า” ภูนี้ไม่เคยว้าเหว่ article
ยอดลมพัด ไม่ได้มีแค่ในตำนาน.. article
เมืองเล็กๆ ที่ชื่อ “ปาย” article
สวัสดี เกาะ 1,000,000 article
ค่ำไหนนอนนั่น article
"กระทิง สิ่งอันเป็นที่รักของฉัน" article
เกาะสีชัง จำลอง...Believe It or Not ! article
" เขาลมพัด " รวมพลคนหน้าตาดี article
จากกรุงเก่าสู่บางปะอิน article
ดอกไม้เบ่งบานกับวัฒนธรรมไร้พรมแดน article
ยี่เป็ง...ประทับใจ
ปาย ฝนต้นหนาว
โชงโดง กับคำถามที่ว่า “เราขึ้นมาทำไม?”
ความเปลี่ยนแปลงใน สังขละบุรี
ตามรอย รัก-ยม ชมไทยไป ขุนแม่ยะ
บันทึกไออุ่น...จากพี่ให้น้อง ครั้งที่2
เสียดาย โดดเดี่ยวใน...ภูเก็ต
สรุปการเดินทาง 3 เดือนแรก
มนต์เสน่ห์ เชียงคาน บันทึกที่ริมสายน้ำโขง
ซ้ำรอยเดิมที่...ตาดหินยาว
ครบรอบ 1 ปี แห่งความรัก หนุ่มตัน กับสาวปลา
ในสายหมอกที่ “ภูสอยดาว”
อุทัยธานี...มีอะไร?
ได้โปรดเถอะ !!!! นำพาเขามาสู่ฉัน
Home Stay แบบชิวๆ ที่ เขายายเที่ยง



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2003 Chomthai team 089-7801770

ตารางออกอากาศรายการชมไทยแลนด์ ช่อง ของดีประเทศไทย   (จานเหลือง DTV และจานเคเบิ้ลท้องถิ่นที่รับได้ทั่วไป)

วันเสาร์ 18:30-19:00 รีรัน อังคาร 22:30-23:00  พฤ. 14:00-14.30  ศุกร์  9:30-10:00 / 16:30-17:00

  Nextstep ชมย้อนหลังรายการชมไทยแลนด์ รายการชมไทยสัญจร ที่ช่อง Real Metro     หนังสือของชมไทย วางแผงกันแล้ว   

 

ติดต่อ : ชมไทย chomthailand.com  14/2  ม.3  คลองถนน  สายไหม  ก.ท.ม.  10220   โทร 089-7801770    e-mail : webmaster@chomthailand.com

Free Page Rank Tool